Каламбур BPL #147, рестримдер және EECA-дағы PUBG Mobile дамуы туралы

ARCRED PUBG Mobile ойынындағы BigPlay Pro League #147 S15 турнирін жеңіп, финалды 77 ұпай және екі WWCD нәтижесімен аяқтады. Бірақ қорытынды кестенің артында турнирдің барысын өзгерте алатын шешімдер қалды: GOAT-тың тікелей қарсыласына шабуылы, PMCS-тің сәтсіз басталған финалда қайта күреске қосылуы және TUNA-ның соңғы Miramar-ды үш ойыншымен бастап, жеңіске жетуі.

Комментатор Kalamboor финалдың негізгі сәттері мен бес команданың ойынын талдады. Сұхбатымыздың екінші бөлігінде әйелдер арасындағы PMEWL сериясы, өз рестримдеріндегі еркіндік, EECA ойыншыларының рейтингтері, API әзірлеу және ол уақытын арнайтын жобалар туралы сөйлестік.

BPL #147 финалы: ARCRED, GOAT, PMCS, MadBulls және TUNA

1. ARCRED Erangel-дегі екі матчты да жеңіп, BPL #147 финалын 77 ұпаймен аяқтады. Осы екі картадағы ойынының қай тұстары чемпиондыққа қалай жеткенін жақсырақ көрсетеді? Қай жерде басымдықты өздері жасады, ал қай жерде зона проктары көмектесті?

Мен бұл екі жеңісті бөлек қарастырар едім. Бірінші Erangel-де ARCRED-ке белгілі бір дәрежеде сәттілік көмектесті, ал екіншісінде команда өз мүмкіндіктерін барынша сауатты пайдаланды.

Бірінші Erangel туралы айтсақ, ол финалдың алғашқы картасы еді. Ал алғашқы матчтарда командалар әдетте барынша тәртіпті ойнайды: тәуекелге азырақ барады, абайлап қозғалады және қажетсіз қақтығыстардан қашуға тырысады.

Бұл жерде ARCRED-тің жолы да болды. Зона Ясная Поляна маңындағы «кукушка» аймағына түсті, команда ол жаққа жеткілікті жылдам көшіп үлгерді. Оның үстіне кейінгі проктар да олардың позицияларына жақын қалды. Зона тек бесінші кезеңде олардан кете бастады. Содан кейін ARCRED шеттен ойнап, кеңістікті жүйелі түрде тазалап, килл жинауды жалғастырды.

Соңғы кезеңде APML-ге қарсы толыққанды 4х4 тимфайтты көрдік. Бірақ қарсыласының деңгейі мен тәжірибесін ескерсек, меніңше, APML-дің мүмкіндігі көп болған жоқ. Дегенмен доғамен айналып өтіп, ARCRED-ті позициясынан шығаруға тырысқаны үшін APML-ге бөлек респект. Шешім қызық болды, бірақ оны осындай тәжірибелі құрамға қарсы іске асыру мүмкін болмады.

Екінші Erangel-де жағдай мүлде басқа болды. Турнирдің аяқталуы жақындаған сайын матчтардың қарқыны күшейеді: командалар тәуекелге жиірек барады, шешімді тезірек қабылдайды және қателер саны айтарлықтай артады.

ARCRED сәтті бастамасының арқасында сол уақытқа дейін ұпай жағынан жақсы қор жинап алған еді. Сондықтан асығыс әрі қажетсіз әрекеттерге бармай, байыппен ойнауға мүмкіндігі болды.

Алғашқы кезеңдерде олар орталыққа жақынырақ позицияларды ұстады. Бірақ тірі командалардың саны қаншалықты жылдам азайып жатқанын көріп, ойынын дер кезінде өзгертті. Қауіпті болуы мүмкін орталық позицияларды ұстай берудің орнына қауіпсіз аймақтың солтүстігіне ауысты. Сол жерден сауатты инфа жинап, айналадағы жағдайды бақылауға кірісті.

Соңғы кезеңдерге қарай ARCRED картадағы күштердің орналасуын жақсы түсінді. Шабуылға қосымша бұрыштар ашып, ойыншысы аз қалған командаларды қысып, басымдығын біртіндеп іске асыра бастады.

Бірақ суперлейттегі HardBoy-дың жеке шеберлігін ерекше атап өтер едім. Ол асықпады, сәтті дұрыс күтіп, бірінші жақ көрінісінде смоктың шетімен дәл атып, LEMON-ды алып тастады. Меніңше, бұл — концовкадағы шешуші сәттердің бірі. Одан кейін тәжірибесінің арқасында тағы бір маңызды дуэльді ұтты.

Түйіндесек, бірінші Erangel-де ARCRED-ке зона проктары көмектесті, ал екіншісінде жеңісті негізінен өз шешімдерімен жасады. Қажетсіз файттарға түспеді, дұрыс позиция таңдады, инфа жинады және ең бастысы — суперлейтке дейін ойыншыларын сақтап қалды. Шешуші сәтте осының бәріне жоғары жеке шеберлік қосылды.

Тағы бір нәрсені атап өткім келеді. Менің байқауымша, мұндай турнирлерде болашақ чемпиондықтың іргетасы көбіне алғашқы екі матчта қаланады. Сәтті бастау командаға ұпай басымдығын ғана емес, кейінгі шешімдерде белгілі бір еркіндік те береді. Жоғалтқан позицияларды қалай да қайтаруға тырыспай, салқынқандылықпен ойнауды жалғастыруға болады.

Меніңше, ARCRED дәл осыны пайдаланды. Финалдың басында өзіне қолайлы қор жинап, кейін турнирді сауатты түрде чемпиондықпен аяқтады.

2. Соңғы Miramar-да GOAT-тың ойыны жартаста ARCRED-пен тікелей қақтығыста аяқталды. Бұл шабуылды жақсырақ ойнауға мүмкіндік болды ма, әлде қарсыластың позициялық басымдығы тым көп нәрсені шешіп қойды ма? Осы файттың қай сәтін шешуші деп санайсың?

Шынымды айтсам, бұл мен үшін бүкіл финалдағы ең қызық текетірестердің бірі. Мәселе файттың өзінде ғана емес, оған дейін қабылданған шешімдерде де.

Екі команда да қалған қатысушылардан едәуір алшақтай алды. ARCRED екі WWCD алғанына қарамастан, GOAT чемпиондық үшін күресте қалды. Бұл таңғаларлық емес: GOAT тұрақтылығымен және турнир барысында тез бейімделе алуымен бекер танымал емес. Олар картадағы жағдайдың қалай дамып жатқанын, қашан қарқын қосу керегін, қандай позиция алу керегін және қай кезеңде қажетсіз қақтығыстардан қашқан дұрыс екенін жақсы түсінеді.

Бірақ дәл осы себептен менде басты сұрақ туады: GOAT алдында тұрған команданың ARCRED екенін қаншалықты тез түсінді? Жалпы, түсінді ме?

Бұған неге ерекше назар аударып отырмын? Өйткені бұл қақтығысты бастаған ARCRED емес еді. Олар биіктегі тиімді позицияны алып қойған, негізінен қорғаныстан ойнап, GOAT-тың шабуылын тойтарып, қорғанысқа қосымша бұрыштар ашуға тырысты. Ал GOAT алға басып, файтты жалғастыра берді.

Меніңше, ең қызығы да осында. GOAT неге бұл қақтығыстан шығуды шешпеді? Маневр жасауға кеңістік бар еді ғой. Батыс не шығыс жағымен ауысып, басқа позиция алып, өз ойынын жалғастыруға болатын еді. Оның үстіне толық құрамын сақтаса, тіпті зона орталығы үшін күресуге де мүмкіндігі болуы ықтимал еді.

Бірақ оның орнына олар дәл ARCRED-ке қысым жасауды жалғастырды.

Сондықтан GOAT тікелей бәсекелесін танып, бұл тәуекелге саналы түрде барған болуы мүмкін деп ойлаймын. Мүмкін, логикасы мынадай болған шығар: ARCRED-ті дәл қазір шығарып жіберсек, чемпиондық мүмкіндігіміз айтарлықтай артады. Ал іске аспаса, демек тәуекел ақталмады.

Шабуылды жақсырақ ойнауға болар ма еді? Әрине. Тіпті мүлде шабуыл жасамауға да болатын еді. ARCRED-тің позициялық басымдығы маңызды рөл атқарды, бірақ GOAT-та ешқандай балама болмады деп айтпас едім.

Мен үшін шешуші сәт нақты бір размен емес, GOAT-тың тиімсіз позициясына және әрі қарай ойнаудың басқа жолдарына қарамастан шабуылды жалғастыру туралы шешімі болды.

Сондықтан бұл жай ғана позиция таңдаудағы қателіктен тереңірек нәрсе болуы мүмкін деген ойға келемін. GOAT чемпиондықтағы басты қарсыласын жою үшін саналы түрде ва-банкке барғанын жоққа шығармаймын. Егер шынымен солай болса, біз финалдағы ең мықты екі команданың файтын ғана емес, бір қақтығыспен бүкіл турнирдің тағдырын шешуге жасалған әрекетті көрдік.

3. PMCS алғашқы картада соңғы орын алғаннан кейін күреске қайта қосылды, ал Rondo-да YANKI концовканы соло жеңіспен аяқтады. Финал барысында командаға осылай күшеюге не көмектесті? Чемпиондық үшін күресті жалғастыруға соңғы екі картада не жетпеді?

BPL #147 аясында маған ең қатты әсер еткен команда PMCS болды. Ең алдымен, олардан мұндай сенімді ойын күтпедім, әсіресе сәтсіз алғашқы матчтан кейін.

Бірақ олардың бүкіл финалын қарастырсақ, бір-ақ нәрсе айтқым келеді — жанр классикасы. Қазір себебін түсіндірейін.

Екінші картада, Miramar-да, олар спотына таласқан MoneyMakers-ке қарсы контестті жеңді, бірақ сол файтта бір тиммейтінен айырылды. Одан кейінгі жағдай PMCS үшін қолайлы болды: зона бірнеше рет Power Grid маңына, яғни өздерінің үйреншікті аумағына түсті. Соның арқасында команда аз қозғалып, кеңістікті бақылауға назар аударып, жақсы импакт бере алды. Нәтижесінде көп ұпай жинап, чемпиондық үшін күреске қайта оралудың негізін қалады.

Бірақ одан да маңыздысы, әрине, үшінші карта — Rondo болды. Онда YANKI керемет концовка жасап, WWCD-ді соло алды.

Осыдан кейін PMCS өз күшіне толық сенді деп ойлаймын. Екінші матч нәтижелі өтті, үшіншісі жеңіспен аяқталды, команда мүмкін чемпиондықтың дәмін сезгендей болды. Бұл құрамның психологиясына үнемі әсер етеді: ойыншылар сенімдірек қимылдап, байыптырақ шешім қабылдап, қателерді азайтуға тырысады.

Бірақ басында мұны неге жанр классикасы дедім?

Өйткені соңғы картада, PMCS-тің чемпион болуға әлі нақты мүмкіндігі бар кезде, олар бұған дейін ұтқан MoneyMakers-ке қарсы дәл сол контестте жеңілді.

Осы жерде PUBG Mobile-дың бір ерекшелігіне қайта ораламыз: кез келген контестте белгілі бір рандом бар. Бір матчта файтты жеңіп, әрі қарай ойнауға керемет жағдай алуың мүмкін. Ал келесі матчта дәл сол файтта жеңіліп, чемпиондық мүмкіндігіңнен іс жүзінде айырылып қаласың.

Меніңше, осыдан PMCS-тің белгілі бір қайшылығы көрінеді. Бір жағынан, команда бейімделе алады, екінші жағынан, кейбір шешімдерінде әлі де тым тік жүреді.

Мысалы, соңғы уақытта Erangel-де тұрақты әрі прагматикалық бастау үшін үйреншікті споттарын беріп, контесттерден қашуға дайын болды. Ал Miramar-да жағдай мүлде басқа. Мүмкін, мұнда белгілі бір ұстанымдар немесе спорттық намыс әсер еткен шығар: Erangel-де онсыз да жеткілікті позиция бердік, бірақ Miramar-дағы спотымызды бермейміз дегендей.

Бір жағынан, мұндай ұстанымды түсінуге болады. Команда өз аумағын қорғап, тікелей бәсекелестеріне жол бергісі келмейді. Екінші жағынан, финалдың шешуші сәтінде мұндай шешімнің қаншалықты қымбатқа түсуі мүмкін екенін көріп отырмыз.

Сондықтан PMCS-ке чемпиондық үшін не жетпеді деген сұраққа жауап берсем, стратегиялық шешім қабылдаудағы икемділікті атар едім. Олар нәтиже көрсете алатынын, ұпай жинайтынын және ең қиын концовкаларды да жеңетінін дәлелдеді. Бірақ бірінші орын үшін тікелей күресіп жатқанда, кейде өз басымдығыңды қалай да дәлелдеуге тырысқаннан гөрі, намысқа тірелген қақтығыстан бас тарту маңыздырақ.

Соңғы Miramar-да оларға тәуекелі жоғары контесттен қашып, картаны толық ойнау мүмкіндігін сақтау жеткілікті еді. Әрине, бұл чемпиондыққа кепіл болмас еді, бірақ күресті жалғастыруға жол ашар еді.

Меніңше, PMCS-ке жетпегені де осы. Сәтсіз басталған финалда қайта орала алды, бірақ ең жауапты сәтте чемпиондыққа жеткізуі мүмкін икемділікті көрсете алмады.

4. BPL #146-да MadBulls соңғы екі картаны жеңді, ал BPL #147-де бірде-бір WWCD алмай, алтыншы болды. Rondo-да оларды TKM тоқтатты, ал екінші Erangel-дегі 13 килл де жеңіске жеткізбеді. «Бұқалардың» осы екі финалы сен үшін несімен ерекшеленеді: қай жерде қарсыластар оларды жақсырақ оқыды, ал қай жерде өздері жеткілікті жұмыс істемеді?

Меніңше, MadBulls қазір оңай емес кезеңді өткеріп жатыр. PUSHER кеткеннен кейін команда бұрынғы тұрақтылығының бір бөлігін жоғалтып, нәтижелері болжап болмайтындай бола түсті. Құрамдағы үйреншікті синергия бұзылғанда мұндай жағдайды күтуге болады.

Олардың ойын құрылымы түбегейлі өзгерді деп айтпас едім. Мәселе рөлдерді бөлуде және ойыншылардың өзара әрекетінде сияқты. Әр турнирде дерлік жаңа тиммейтпен ойнасаң, үнемі бейімделіп, коммуникацияны қайта құрып, ең тиімді өзара әрекетті іздеуге тура келеді. Жаңа ойыншыға ондаған не жүздеген матч бірге өткізген адамдай сене бермейсің. Ойындағы белгілі бір зейіннің шашырауы содан туындауы мүмкін.

Бірақ қызығы, осындай жағдайда да MadBulls бәсекеге қабілетін талай рет дәлелдеді. Олардың үш не тіпті екі ойыншымен қалып, жоғары орын алып, сонымен бірге чемпион да бола алатынын көрдік. Яғни ойыншылардың жеке деңгейі де, құрамның әлеуеті де жоғалған жоқ.

BPL #146 мен #147 айырмашылығы туралы айтқанда, алдымен команданың қазіргі нәтижелеріндегі тұрақсыздықты атар едім.

146-финалда соңғы екі картаны алды, ал 147-де бірде-бір WWCD алмады. Бірақ MadBulls мүлде ештеңе көрсетпеді деуге болмайды. Жақсы эпизодтар, нәтижелі қақтығыстар және 13 килл жинаған екінші Erangel болды. Бұл команданың әлі де кез келген дерлік қарсыласқа күрес ұсына алатынын жақсы көрсетеді.

Бірақ жеке файттарды жақсы өткізу бір бөлек, сол жетістікті толыққанды карта жеңісіне айналдыру басқа. Rondo-да оларды TKM тоқтатты, ал Erangel-де көп киллдің өзі WWCD алуға жеткізбеді.

Қарсыластар MadBulls-ты жақсырақ оқи бастады деп біржақты айтпас едім. Мүмкін, мәселе қарсыластардың әрекетінде емес, «бұқалардың» бүкіл финал бойы бірдей жоғары зейін деңгейін ұстай алмауында шығар.

Психологиялық факторды да жоққа шығармаймын. Кейде команда турнирге шынымен оңтайлы күйде келмейді: күресіп те жатыр, ұпай да жинап жатыр, жақсы сәттер де көрсетеді, бірақ чемпиондыққа деген сол ерекше жігер сезілмейді.

Бұл жарыс сахнасы үшін қалыпты жағдай. Бір құрамның қатарынан екі-үш турнирде үстем болып, кейін бірнеше финалда үйреншікті нәтижесін көрсете алмайтынын жиі көреміз. Үнемі бабында болу іс жүзінде мүмкін емес.

Сондықтан MadBulls-тың алтыншы орнын үлкен құлдырау немесе бәсекеге қабілетін жоғалту деп қабылдамас едім. Бұл көбіне уақытша тұрақсыздық сияқты, оған құрамның үнемі өзгеруі де әсер етуі мүмкін.

Команда тұрақты төртінші ойыншысын анықтап, үйреншікті рөл бөлінісін қалпына келтіріп, толыққанды синергия құрғанда, көп килл жинаумен ғана шектелмей, чемпиондық үшін тұрақты күресетін бұрынғы MadBulls-ты қайта көреміз деп ойлаймын.

5. TUNA соңғы Miramar-ды үш ойыншымен бастап, жеңіске жетті. ARCRED пен TKM размен жасап жатқанда, олар файтқа қосылатын сәтті таңдау мүмкіндігін сақтады. TUNA концовкада нені ерекше жақсы орындады және неге бүкіл финалда осындай нәтиже көрсете алмады?

TUNA Esports туралы айтсақ, осы турнирдегі шын мәнінде жарқын жалғыз сәті сол жеңісті Miramar болды деуге болады. Ең қызығы, команда матчқа толық құраммен емес, үшеу болып кірді.

Олардың жеңісі мен ойыншылардың еңбегін еш төмендеткім келмейді. Бірақ меніңше, мұнда қолайлы жағдайлардың тоғысуы да болды.

Біріншіден, соңғы картаға қарай TUNA чемпиондыққа іс жүзінде таласпайтын еді, сондықтан әлдеқайда еркін ойнауға мүмкіндік алды. Жалпы есепте бірінші болу жауапкершілігі командаға қысым жасамаса, шешім қабылдауда еркіндік көбейеді. Батылырақ әрекет етіп, қарсыласқа мәселе туғызып, әрбір ықтимал қате үшін алаңдамауға болады.

Екіншіден, олар үш ойыншысының бәрін дерлік концовкаға дейін сақтай алды. Бұл — жеңісінің негізгі факторларының бірі. Басқа командалар белсенді соғысып, картадағы тірі ойыншылар саны тез азайып жатқанда, TUNA ауыр шығынға ұшырамай, жауынгерлік күшін сақтап қалды.

Соңында ARCRED пен TKM бір-бірімен соғысып жатқанда, TUNA файтқа қосылуға ең қолайлы сәтті таңдай алды. Бұл жерде ойыншылардың өзіне де лайықты баға беру керек: жағдайды сауатты пайдаланып, WWCD-ге айналдырды.

Бірақ команда неге бүкіл финал бойы осындай нәтижелілік көрсете алмады?

Меніңше, басты себеп — бұл салыстырмалы түрде жаңа құрам. Ал ойыншылардың өзі жарыс сахнасында жаңа емес.

Leon мен BadBoy бұрын OZAROX ESPORTS сапында ойнаған, кәсіби деңгейде тәжірибесі бар. Бірақ үлкен решафлдардан кейін құрам өзгеріп, оларға басқа командалардан Capozinjo мен Zero қосылды.

Осы жерде қайтадан бірге ойнап үйрену мәселесіне келеміз. Төрт мықты ойыншыны жинауға болады, бірақ олар бірден толыққанды командаға айналмайды. Өз ойын құрылымын құруға, рөлдерді бөлуге, коммуникацияны жолға қоюға және тосын жағдайларда бір-бірін түсінуді үйренуге уақыт керек.

Меніңше, TUNA-ға қазір жетпейтіні — осы. Жекелеген жарқын матчтар өткізе алады, бірақ чемпиондық үшін толыққанды күресуге қажет тұрақтылықты әзірге көрсетпейді.

Оның үстіне соңғы картаға үшеу болып шыққанының өзі де сұрақ тудырады. Ішкі жағдайдың бәрін білмейміз, сондықтан төртінші ойыншының болмауына қатысты нақты қорытынды жасамас едім.

Сондықтан мен үшін TUNA-ның Miramar-дағы жеңісі — қалыптасқан командалық жүйенің көрсеткіші емес, көбірек жеке ойыншылардың әлеуетін көрсету. Олар жағдайды жақсы пайдаланды, үш ойыншысын шешуші кезеңге дейін сақтап, соңғы файтқа қосылатын сәтті дұрыс таңдады.

Бірақ мұндай нәтижелер бір реттік эпизод болып қалмауы үшін команда әлі бірге ойнау мен өз құрылымына қатысты көп жұмыс істеуі керек. Қазір бұл құрамға байланысты жауаптан гөрі сұрақ көп, дегенмен жігіттердің әлеуеті бар екені анық.

6. Сен PUBG Mobile-дың ресми турнирлерін жиі рестрим жасайсың, ал әйелдер арасындағы PMEWL сериясында ресми кастер болып жұмыс істейсің. Неге басқа жағдайларда өз эфиріңді таңдайсың? Бұл таңдауда сен үшін не маңызды және PMEWL несімен ерекше?

Әйелдер арасындағы PMEWL турнирлер сериясы мен үшін бір серпіліс беретін дүние. Неге? Бұл жарыстар жиі өтпейді, шартты түрде жылына бір-екі рет. Соның арқасында әйелдер арасындағы жарыс сахнасына тереңірек үңіліп, алғашқы маусымдарынан бүгінге дейінгі дамуын бақылауға мүмкіндігім бар.

Қыздардың қалай өсіп жатқанын, құрамдардың қалай өзгеретінін, жеке ойыншылардың қалай ашылып, кәсіби тұрғыда дамитынын көру маған шынымен қызық. Үнемі решафл болады, командалар өзгереді, ойыншылардың жаңа үйлесімдері пайда болады. Өкінішке қарай, қазір жаңа есімдер азайып барады. Көбіне бұрыннан таныс ескі мектеп өкілдері қалды, олардың кейбірі де киберспорттағы мансабын біртіндеп аяқтап жатыр.

Сондықтан PMEWL мен үшін жай ғана комментаторлық ету керек кезекті турнир емес, дамуын бақылау шынымен қызық бір тарих.

Мен ешқашан барлық ресми турнирге комментатор болуға ұмтылған емеспін. Маған шын қызықтыратын нәрсемен жұмыс істеу, өзім жаңа бірдеңе біліп, командалар мен ойыншыларды зерттеп, сол білімімді көрерменмен бөлісу әлдеқайда маңызды.

Ал басқа жағдайларда неге ресми трансляциядан гөрі өз рестримімді жиі таңдаймын?

Бәрі қарапайым. Мен киберспортты қатты жақсы көремін. Матч көру ғана емес, не болып жатқанын түсіну, командалар мен жеке ойыншылардың тарихын зерттеу де ұнайды.

Бірақ ресми касттың белгілі бір шеңбері мен шектеулері бар. Трансляция форматын сақтау, ойын қарқынын қадағалау керек. Нақты бір команда туралы егжей-тегжейлі айтып, ойыншының бұрынғы жетістіктерін еске түсіруге немесе жарыс сахнасының тарихындағы қызық сәттерге терең үңілуге әрдайым мүмкіндік бола бермейді.

Өз рестримімде мұндай еркіндік әлдеқайда көп. Көрерменге бір команданың қайдан шыққанын, белгілі бір ойыншының бұрын қайда ойнағанын, қандай титулдар алғанын және кәсіби сахнада несімен есте қалғанын айтып бере аламын. Маған экранда болып жатқанды жай сипаттау ғана емес, аудитория басқа жерден естімеуі мүмкін қосымша ақпарат беру ұнайды.

Мен үшін тағы бір маңызды нәрсе — көрермендермен тікелей байланыс.

Әдеттегі трансляцияларымда дерлік әрдайым кідіріс болады. Сонымен бірге күн сайын едәуір үлкен аудитория жиналып, чатта ондаған, тіпті жүздеген сұрақ пайда болады. Осының бәріне кідіріспен жауап беру, әрине, өте ыңғайсыз.

Ал кідіріссіз рестрим өткізуге мүмкіндік туса, мұны сирек жасасам да, ол маған ерекше ұнайды. Көрерменмен нақты уақытқа жуық режимде сөйлесіп, сұрақтарына жауап беріп, командалар мен ойын шешімдерін талқылап, жай ғана жанды диалог жүргізе аламын.

Ресми трансляцияда мұндай деңгейдегі еркін байланыс жоқ екені түсінікті. Оның міндеттері, талаптары мен жұмыс форматы мүлде басқа.

Уақыт өте келе ресми касттарда тұрақты жұмыс істеу өз эфирлерімдегідей ләззат бермейтінін түсіндім.

Әрине, қаржылық жағынан ресми трансляциялар тартымдырақ болуы мүмкін. Бірақ мен үшін бәрі ақшамен өлшенбейді. Киберспортқа қызығушылығымды тек ақша төлегені үшін істейтін жұмысқа айналдырғым келмейді.

Маған істеп жүрген ісіме қызығушылықты сақтау, материалды ұсынуда еркін болу және аудиторияммен шын мәнінде байланыс орнату әлдеқайда маңызды.

Сондықтан PMEWL мен үшін ресми кастер ретінде қуана оралатын ерекше турнирлер сериясы болып қала береді. Ал басқа жағдайларда көбіне өз эфирімді таңдаймын. Өйткені дәл осы формат сүйікті ісіммен өзім дұрыс деп санайтын жолмен айналысуға мүмкіндік береді.

7. Сен EECA үшін рейтингтер әзірлейсің, өз API-іңді жазып, турнирлердің безендірілуін жасайсың. Оның көбін ақысыз істейсің. Қазір өңірге не жетіспейді деп ойлайсың және осы жобалармен нені өзгерткің келеді? Ал практикалық жағынан: бұған сонша уақыт пен ақшаны қалай бөле аласың және неге әзірге коммерциялық жұмысқа айналдырмай, бәрін өзің дамытып жүрсің?

Қазір өңірімізге не жетіспейді десек, меніңше, ең алдымен киберспортқа шын мәнінде белсене араласатын адамдар аз. Мен әдейі жай ғана «қызығатын» емес, «белсене араласатын» адамдар деп айтып отырмын.

Ақша төленбесе де жаңа нәрсе әкелуге, өз жобасын жасауға, тәжірибе жүргізіп, комьюнитиді дамытуға дайын адамдар жетіспейді. Өйткені ақша үшін жұмыс істеуді бәріміз білеміз, тиісті ақыға әркім жақсы қызметкер бола алады. Бірақ өз бастамаң, ерекше контент жасау немесе жаңа нәрсе әзірлеу туралы сөз болса, жағдай мүлде өзгереді. Өкінішке қарай, көбіне бәрі сол Ultimate Royale-мен шектеледі, шын мәнінде жаңа әрі дербес дүние аз пайда болады.

Жобаларым арқылы нені өзгерткім келетіні туралы сұраққа жауабым сәл күтпеген болуы мүмкін.

Мен өзімді өңірімізді жалғыз өзі түбегейлі өзгерте алатын адам деп санамаймын және алдыма мұндай ауқымды мақсат қоймағанмын. Ең алдымен өзімді дамытып жүрмін.

Осы комьюнитиде жүрген алты жылда өзіме жетіспейтін дүниелерді жиі кездестірдім. Уақыт өте келе соларды өзім жасай бастадым.

Ойыншылар рейтингі болсын, өз API-ім, трансляция безендіруі немесе басқа құралдар болсын — бәрі ең алдымен жеке қызығушылығымнан және бұрын көрмеген не дайын күйінде таба алмаған нәрсені іске асырғым келгеннен туады.

Біреудің контентін көшіруге немесе бар шешімді қайталауға ұмтылмаймын. Өзім бірдеңе ойлап тауып, оның қалай жұмыс істейтінін түсініп, идеяны толық іске асырған әлдеқайда қызық.

Ең бастысы — процестің өзінен шынымен ләззат аламын.

Енді қаржылық жағына келсек, сұрақтың өзін сәл нақтылағым келеді. Шынында, бұл жобаларға көп ақша салмаймын. Бәрін дерлік өзім әзірлеймін. Сондықтан жұмсайтын негізгі ресурсым ақша емес, жеке уақытым.

Уақыт шынымен өте көп кетеді. Бос уақытымның бәрін дерлік осы жобаларға, жаңа технологияларды үйренуге, тәжірибеге, тестілеуге және тұрақты жетілдіруге арнаймын деуге болады.

Неге? Бір кезде өз таңдауымды жасадым. Киберспорт мен үшін әлдеқашан өткінші қызығушылық болудан қалған. Мұнымен алты жыл айналысып келемін, сол уақытта ол өмірімнің үлкен бөлігіне айналды.

Әрине, мен де шаршаймын. Бірдеңе шықпай қалатын, бір жұмысты бірнеше рет қайта жасауға, қате іздеуге, мүлде бейтаныс нәрселерді үйренуге тура келетін сәттер болады. Бірақ соңында дайын нәтижені көріп, тағы бір идеяны іске асырғаныңды түсінгенде, керемет ләззат аласың.

Еңбегің өзіңнен басқа адамдарға да қажет екенін түсіну ерекше қуантады. Оны байқап, пайдаланып, бағалайтын адамдар бар. Әңгіме бір немесе бес көрермен туралы емес, еңбегіңнің нәтижесін көретін жүздеген адам туралы.

Мен үшін бұл бір сәттік қаржылық пайдадан әлдеқайда маңызды.

Онда неге басқа мамандарды тартпай, бәрін өзім дамытуды жалғастырамын?

Мүмкін, мінезім сондай шығар. Бір нәрсені жақсы жасағым келсе, бастапқы идеядан соңғы іске асыруға дейін бүкіл процесті өзім түсініп алғанды қалаймын.

Оның үстіне комьюнитиімізде жобаларымның техникалық не шығармашылық бөлігін толық сеніп тапсырып, соңғы нәтижені бірдей түсінетінімізге сенімді бола алатын адамды әзірге кездестірмедім.

Бұл өзімді басқа мамандардан жақсы санаймын деген сөз емес. Жұмысқа деген тәсілім біршама ерекше. Концепцияны ондаған рет өзгертіп, дизайнды қайта қарап, жаңа талап қосып немесе аяқталуға жақын жобаның кейбір бөліктерін толық қайта жасауым мүмкін.

Дизайнерлерге, моушн-дизайнерлерге немесе бағдарламашыларға үнемі жүгінсем, әр өзгеріс қосымша ақша, уақыт және келісуді талап етеді. Ал менде адамдарды түзетулеріммен шексіз жүктегім келетін ниет те, әр өзгеріске тұрақты ақы төлеуге қаржылық мүмкіндік те жоқ.

Сондықтан қажет құралды өзім меңгеріп, технологияны түсініп, маған керегін жасауды үйрену әлдеқайда оңай әрі қызық.

Тағы бір маңызды қағидам бар. Маған өнімді жасау ғана емес, оның қалай жұмыс істейтінін толық түсіну маңызды. Техникалық ақау, қате немесе өзгерту қажеттігі туындаса, басқа адамға тәуелді болмай, жобаны өзім ашып, мәселені шеше алғым келеді.

Сондықтан әзірге мұның бәрін толыққанды коммерциялық қызметке айналдыруға да ұмтылмайтын шығармын. Тапсырыс берушілер, міндеттемелер мен қаржылық келісімдер пайда болса, басымдықтар міндетті түрде өзгереді. Енді тек өз қызығушылығың үшін тәжірибе жасай бермейсің, өйткені алдымен нақты тапсырмаларды орындау керек.

Ал қазіргі кезеңде маған сол еркіндікті сақтау әлдеқайда маңызды: ойлап табу, үйрену, қателесу, қайта жасау және шынымен қалаған нәрсемді жасау.

Өңіріміздің бүкіл киберспортын жалғыз өзім өзгертуге тырысып жүрген жоқпын. Алты жыл бойы өзіме жетіспеген дүниелерді жасауға тырысып келемін.

Егер еңбегімнің нәтижесін жүздеген адам пайдаланып, ол біреуге пайдасын тигізіп, турнирлерімізді қызығырақ, ыңғайлырақ не әдемірек етсе, демек осы уақытты босқа жұмсамағанмын.

Ақырында бәрі көрінгеннен қарапайым: істеп жүрген ісім маған шынымен ұнайды. Сол қызығушылық сақталғанша, дамып, жаңа нәрсе жасауды жалғастырамын.